donderdag 11 januari 2018

Voortschrijnend inzicht

In de antiracisme beweging zijn er allemaal individuën en organisaties die er allemaal hun eigen ideeën en aanpak op nahouden en dat is goed. Je hebt de diplomaten, de stormrammen, de docenten, de intellectuelen en de witte bondgenoten die zich focussen op educatie van de witte sociale constructie. Elk van deze groepen moet zich, om dit constructief te laten verlopen, bedenken dat al deze partijen hun eigen manier van zelfverdedigen hebben en dat is goed. Zolang de ene partij de effectiviteit van de andere maar niet aantast.

Tegenover deze antiracisten staan de witte suprematisten, de witte infiltranten, de collaborateurs met witte suprematie, de zowel witte als niet witte ‘kop in het zand stekers’ en de twee grootste groepen die nog niet wakker zijn. Een van deze groepen is wit en de andere groep is niet wit, beide zien alles nog door een witte bril. Deze zwijgende, nog slapende groep is veruit de belangrijkste groep want doordat deze mensen niet begrijpen hoe onderdrukking werkt maken ze zich vaak schuldig aan het handhaven van die onderdrukking. Ook de ‘kop in het zand steker’, dus die wat het wel begrijpt maar niets ertegen doet, is medeplichtig. Ik ga zelfs zo ver dat mensen uit deze groep bij de actieve onderdrukkers (wit) of collaborateurs (niet wit) schaar. Ze doen het misschien onbewust maar ze reproduceren toch de systemen van onderdrukking. Dus onderaan de streep merkt de onderdrukte niet of hen onderdrukker dit bewust of onbewust doet.



Deze grote nog slapende massa heeft al 525 jaar toegekeken hoe witte onderdrukking levens verwoeste, door hen zwijgen is racisme nog altijd het dominante systeem. Ondanks dat deze zwijgende massa na 525 jaar nog steeds zwijgt, vinden veel activisten dat deze groep met zijden handschoentjes moet worden aangepakt. Je mag ze niet te hard aanpakken want ze kunnen er niks aan doen dat ze geïndoctrineerd zijn en wanneer je ze te hard aanpakt zullen ze nooit zich aansluiten. Of ze mogen niet aansprakelijk gehouden worden voor iets wat ze onbewust doen. Je mag je niet verdedigen tegen hun agressies want voortschrijdend inzicht zal hun uiteindelijk wakker maken en tot die tijd moeten wij al onze energie steken in het onderwijzen van deze mensen terwijl we niet eens zeker zijn of ze die educatie wel zullen gaan toepassen.
Ik vind deze mindset destructief want het heeft niks met voortschrijdend inzicht te maken maar dit is eerder voortschrijnend inzicht. Ik zal je uitleggen waarom ik dat zo zie.

Van alle rollen in het antiracisme behoort mijn affinity groep tot de stormrammen. Wij beginnen grassroots en trappen daarmee deuren open met redelijk wat lawaai en zoeken vaak de meest gevoelig liggende zaken op om daar dan tegen aan te trappen. Dit doen we daarbij ook nog eens het liefst met acties die zeker weten de media halen, dit is namelijk het doel want we willen dat een bepaalde vorm van racisme op de agenda komt te staan. Wij trappen de deur open en witte fragiliteit doet de rest meestal in de vorm van de witte extremisten clubjes die ons volgen en ons in hun poging ons ongeliefd te maken viral laten gaan. Met alle aandacht die op ons gericht is in ons achterhoofd hanteren we alijd deze methoden:
-In onze communicatie geven wij geen ruimte voor witte denkkaders en we gebruiken ongesuikerde taal.
-We spreken alleen met de partij waar wij actie tegen voeren dus niet met de duizenden racisten die ons belagen.
-We spreken bijna nooit met witte media en 
-we dulden geen witte perspectieven op onze pagina’s. Sterker nog,
-wij censureren en blocken onwijs veel op onze pagina wanneer wij het niet bruikbaar vinden. We zijn daardoor natuurlijk niet geliefd maar we hebben deze strategie bewust gekozen.



Overal ter wereld is het witte perspectief dominant en mogen witte mensen altijd hun zegje doen, dit doen ze massaal en zelfs als ze geen enkel perspectief op het onderwerp hebben. Racisme ondergaan is dus een van die zaken waar ze geen perspectief op hebben maar waar ze het hoogste woord over hebben. Je wordt als activist dan ook bestookt met agressies als whitesplaining, victim blaming, witte mensen die educatie van niet witte mensen eisen, white fragility en natuurlijk met een hoop racisme. Alles verpakt in een sausje van onderdrukkende taal en ad hominems. Dit zijn allemaal dingen die wij niet accepteren. Onze antiracisme pagina’s en activisme in het algemeen moeten een intersectionele safe space zijn voor onszelf en voor onze doelgroep. Witte mensen zijn dat dus niet want antiracisme gaat niet over hun. Onze doelgroep is niet witte mensen maar witte mensen die bij ons aan boord willen springen zijn zeker welkom, mits ze op onze voorwaarden meedoen want voor witte denkkaders is bij ons geen ruimte.

Wij weigeren daarom dus ook om in discussie te gaan over of iets racistisch is of niet. Door daarover te discussiëren geef je ruimte om racisten het racisme te laten relativeren en te verdedigen. Daarover discussiëren kost emotional labor en die geven we liever aan mensen die proactief willen strijden. Ons vooraamste doel is niet witte mensen antiracisme tools en educatie aanbieden en hun laten zien dat je als niet wit persoon je mond mag open doen en dat je dat op jouw eigen manier mag doen want onze perspectieven zijn relevant en we hoeven niet voor de witte instituten te buigen. Naast dit alles maken we gebruik van social media om ons perspectief zo veel mogelijk te verspreiden en in draadjes (waar veel mensen meelezen en hopelijk trollers in die de draad zijn die traffic creëren) juiste info te plaatsen en het witte perspectief te slopen met feiten en veel educatie. We proberen niet de trollen te overtuigen maar maken gebruik van hun leugens en gedrag om ze waar zoveel mogelijk mensen lezen billenkoek te geven. Tegelijkertijd plaatsen we op onze tijdlijnen en pagina’s ontzettend veel educatiemateriaal. Deze aanpak is effectief en we hebben op deze manier al heel wat mensen proactief gemaakt. Dat is niet om op te scheppen maar dat is een feit. Veel mensen die nu proactief antiracist zijn die begonnen ooit met bijv. mij te volgen nadat ze me zagen antitrollen. De meesten van deze mensen zijn dan een hele lange tijd stil en na die tijd van observatie beginnen ze mijn dingen te liken en zelfs te delen. De stap erna is dat ik ze zelf zie reageren op racisten en meestal spreken ze me aan per pb. Tijdens zo’n chat komen vaak de vragen en mogen ze alle kennis die ik bezit gebruiken. Uiteindelijk zie je ze zelfs op demo’s en maken ze pagina’s, strijdaccounts, maken ze goede memes en zijn ze intersectioneel ingesteld. Missie geslaagd dus. Ik vond het relevant om onze methoden uit te leggen omdat iedereen hen eigen aanpak heeft en mensen die mij niet kennen mijn argumenten zo toch begrijpen en in de juiste context zien. Door deze uitleg zullen mensen ook makkelijker zien waarom ik kritiek heb op de mindset die heerst bij veel antiracisten. 



Wij zijn bewust strikt in onze principes en dat vinden heel veel andere activisten maar eng. De meeste activisten willen de goede vrede bewaren, ruimte bieden aan witte fragiliteit en willen wachten op degenen die nog niet zo ver dan anderen zijn, m.a.w. ze willen bruggen bouwen. Hierdoor laten ze onwijs veel witte dominantie toe in onze zelfverdediging. In het Nederlandse antiracisme is het bijv. geen enkel probleem wanneer een witte vrouw proactief niet witte activisten en hun initiatieven gaat belasteren en bekritiseren. Het gros van de antiracisten zullen deze mensen geen call out geven, laat staan dat ze ze verwijderen uit hun vriendenkring. Ze herkennen dit niet eens als witte onderdrukking en gaan zelfs zo ver dat ze mij komen tone policen en om uitleg komen vragen wat er gebeurd is dat ik die persoon een racist vind. En de witte persoon mag zich weer onaantastbaar voelen, heeft hen gif verspreidt, devide and conquer geslaagd want ik ben wel klaar met activisten die zoiets doen. Nog vreemder vind ik hun houding wanneer ze mensen komen verdedigen die zich aan andere onderdrukking schuldig maken. Vaak hebben die activisten niet dezelfde intersecties en dan merk je dat intersectionaliteit voor hun een theoretisch ding is, een accesoire om mee duur te doen. Bijvoorbeeld: een met hen bevriend niet wit persoon maakt zich schuldig aan validisme en wanneer jij die persoon daarop aanspreekt komt zo’n activist naar je toe om te vragen of je dat bevriend persoon niet zo hard wil aanpakken want “hen moet nog voortschrijdend inzicht krijgen" of “niet iedereen is even ver in hun dekolonisatieproces". Deze activisten komen dan aan mij vertellen hoe ik met agressies vanuit mijn onderdrukking moet omgaan. Ze vragen letterlijk om begrip voor de onderdrukker, want stel ik jaag ze weg. Hoe onderdrukkend dit is zullen ze niet eens doorhebben. Wanneer het om racisme gaat moeten we het “afschaffen niet afbouwen" maar wanneer het niet witte mensen betreft die zich aan validisme, homohaat, seksisme, transfobie etc schuldig maken dan moeten we ze dat niet kwalijk nemen want ze hebben nog niet het voortschrijdend inzicht gehad

Pffffffft hier krijg je mij dus kwaad mee, en dan zo kwaad dat ik niet meer uit mijn woorden kom en het liefst niks meer met zo’n activist te maken heb. Ze weten niet eens dat ik de persoon die ik een call out geef al meerdere malen heb aangesproken, ze hebben geen idee van de extreme agressies die ik van die persoon heb meegemaakt en als ik dit zeg dan verwachten ze van me dat ik over die agressies ga vertellen tegen ze. Dit doen ze dus omdat ze jouw oordeel niet vertrouwen en het daarom zelf willen beoordelen terwijl ze niet eens een perspectief hebben in het ondergaan van mijn intersectie. Wanneer een wit persoon dit doet in racistische situaties doet hen dat vanwege white solidarity. Daardoor twijfelt die persoon aan het slachtoffer die miljoenen vergelijkbare agressies heeft meegemaakt en ze als geen ander herkent. Daarom laten ze jou vertellen wat er gebeurd is, daarom moet jij gedwongen worden om zo’n situatie nog eens te doorstaan. Tevens geven ze jou het gevoel dat jij niet vertrouwd wordt terwijl de onderdrukker nog heerlijk veilig is gebleven en dit gedrag nogmaals mag vertonen.





Dat iemand niet zo ver in hen dekolonisatie is is zeker iets waarmee je rekening moet houden en ieder doet dat op hen eigen manier, prima want we hebben tenslotte allemaal onze eigen “rollen". In mijn rol als stormram is geen ruimte voor witte denkkaders, mijn activisme moet een safe space voor ALLE onderdrukte groepen zijn. Dat betekent dat elke onderdrukking even serieus wordt genomen, benoemd wordt en wanneer het voortzet aangepakt wordt. Ja mensen krijgen altijd een kans om uitglijders te maken, maar ze krijgen die ruimte niet meer als blijkt dat ze gegeven feedback niet ter harte nemen en hun gedrag niet deconstrueren. Deze mensen krijgen van mij dezelfde behandeling als een racist die dat doet. Ik wil met zo’n persoon dus ook niet strijden en zie die persoon als een destructief element dat mij, zodra wij racisme hebben afgebroken, om een andere whiteness norm waaraan ik niet voldoe wil kapot maken. Als nu blijkt dat deze persoon een tijd later zichzelf wel heeft beschaafd en dat gedrag heeft afgeleerd dan is die persoon weer gewoon welkom, maar tot die tijd onderdrukt hen en creëert hen een onveilige omgeving en wordt hen aangepakt. Ik wil hen tot die tijd niet in mijn kring van medestrijders want door zo’n persoon gaan anderen agressies ervaren en die gaan weg of zien ervan af zich aan te sluiten. Anderen gaan misschien deze agressies overnemen omdat zo’n persoon in je kring het normaliseert en zo laat je steeds meer whiteness toe om je activisme mee te vergiftigen. Erg schrijnend en alleen maar omdat anderen hun voortschrijdend inzicht mbt intersectionaliteit gebruiken als argument om agressies te gedogen en om te tone policen, eerder een voortschrijnend inzicht dus. Ik pas daarvoor! Ik ben indigenous intersectioneel ANTIracist dat betekent dat ik strijd voor indigenous waarden terwijl ik me ontdoe van whiteness normen, dat ik strijd tegen elke onderdrukking die op mijn pad komt maar dit vanuit het antiracisme doe. Mijn manier is misschien niet “gezellig”, ik ben ook geen activist geworden voor de gezelligheid, maar die manier zal zo’n persoon altijd bijblijven en zelfs aan het denken zetten en dat gedoogbeleid leert hen alleen hoe te onderdrukken. 'Who cares' ook of anderen me niet gezellig vinden. Het gaat om mijn mentale dekolonisatie dus ik bepaal zelf met wie ik ten strijde trek en wie ik destructief vind omdat ze whiteness meenemen in de strijd. Dat werkte altijd prima en nog steeds sluiten mensen zich aan en groeit het aantal intersectioneel ingestelde proactieve strijders. En degenen die dat ongemakkelijk vinden moeten blij zijn want wanneer ze het ongemakkelijk vinden betekent dat dat ze iets kunnen leren over hun privileges, maar dan moeten ze wel eerst ervoor open staan. Doen ze dat niet dan ga ik niet wachten op hun voortschrijnend inzicht maar zijn ze evengoed welkom wanneer dat inzicht er is. Maar voor die tijd hou ik ze graag op afstand.








Geen opmerkingen:

Een reactie posten